Zonder pardon eruit geknikkerd

Over de uitzetting van Anahit en Arsen

Anahit (12) loopt uit school naar huis. Niemand op haar school kent haar adres. Ze heeft namelijk nog steeds geen verblijfsvergunning, ondanks dat ze al 9 jaar in Nederland woont. Ze wordt gevolgd. Later merkt ze pas wat de gevolgen daarvan zijn. Op 18 juli om 5 uur ‘s ochtends staan er 20 agenten in haar straat, die haar en haar ouders meenemen. Haar broertje Arsen van 8 wordt later van zijn logeeradres geplukt.

De politie kwam in actie na een tip vanuit de school, daarna gaat de machine draaien en het gezin eindigt zonder pardon in Detentiecentrum Zeist. Ooit aangeprezen als een plek in het groen, waar getraumatiseerde vluchtelingen geen onnodige stress zouden krijgen. De hoge hekken, de automatische poort, het prikkeldraad: het vertelt allemaal een heel ander verhaal.

Esther van Dijken en Sandra Manintveld, vrienden van de familie, gingen zondagmiddag nog langs in het detentiecentrum voor een laatste afscheid en om spullen te brengen. Arsen wil maar één ding meenemen naar Armenië: zijn bak met knikkers. Kon niet. Onnodig zwaar voor in het vliegtuig. Het is boosmakend dat we deze kinderen na al die jaren geen oplossing bieden, dat we niet in staat zijn tot een humaan asielbeleid voor gewortelde kinderen, en dat zelfs de uitzetting zo’n onmenselijke en traumatiserende ervaring is.

Ongeacht de omstandigheden, vind ik dat kinderen die langer dan 5 jaar in Nederland zijn en hier hun leven hebben opgebouwd moeten kunnen blijven.  Zij zijn hier geworteld, hebben hier hun leven opgebouwd en uitzetten heeft enorme negatieve impact op de ontwikkeling van de kinderen en is in strijd met het internationale verdrag van de rechten van het kind.

Zondagavond en -nacht waakte ik samen met vrienden van de familie, de popupkerk, de vaste wakegroep van de raad van kerken van Zeist en Soest en andere betrokken mensen bij de troosteloze poorten van het detentiecentrum. ‘Hamlet, Lilith, Anahit, Arsen.. Wij zijn hier! Voor jullie!’ schreeuwden we tegen de betonnen muren. ‘Ja!’ hoorden we van de andere kant.

Helaas bleek het geen ja voor henzelf. Op 23 juli werden zij zonder pardon op het vliegtuig gezet en het land uitgezet. Maar wij blijven vechten. Want als we een oplossing voor deze 400 kinderen willen, dan moet iedereen in Nederland weten in welke situatie zij zitten. Dan moeten we ervoor zorgen dat geen enkele uitzetting in stilte voorbij gaat. En dan moeten onze coalitiepartijen zich gaan realiseren dat deze 400 kinderen hier al thuis zijn en dat ook grote delen van hun eigen achterban niet wil dat zij worden uitgezet. Daar blijven wij voor strijden. Ik hoop dat jij met ons meedoet in deze strijd.

TEKEN HIER DE PETITIE VOOR EEN KINDERPARDON

Foto door SP ( CC BY-NC-ND 2.0 )